SOUTH BY SOUTHWEST: IN GESPREK MET NATHALIE BRÄHLER


13 mei 2019 - Door: Annefleur Schut



Lone star state Texas bloeit ieder jaar even op als ze heel wat sterren rijker wordt door de return van het meest befaamde music-, film- en techevent dat de aardkloof rijk is: South by Southwest (SXSW). Mocht er niet direct een belletje gaan rinkelen: SXSW is vergelijkbaar met The Next Web uit Amsterdam, maar dan groter. Onwijs veel groter. Om het in perspectief te plaatsen: Elon Musk en Guy Kawasaki zitten hier samen aan de bar. Groots dus. Daar hangt uiteraard een even groot prijskaartje aan en zodoende besloten we hier op de redactie om niet zelf in het vliegtuig te stappen maar Nathalie Brähler – master docent Creative Business (CB) – het hemd van het lijf te vragen.

 

Wat maakt SXSW precies zo bijzonder?

Nathalie: “Van origine is SXSW een music festival, maar een aantal nieuwe ontwikkelingen zorgden ervoor dat tech een heel belangrijk onderdeel werd. Voorheen door bijvoorbeeld AI en VR en tegenwoordig uiteraard door blockchain technology. De tech-nerds van Silicon Valley hebben het festival in feite ontdekt. Ook de diversiteit ervan spreekt me aan, het festival trekt mensen van over de hele wereld om de meest interessante sprekers te horen, zoals Tim Ferriss of de prime minister van Engeland. Het zijn echt de groten der aarde die hier op toneel verschijnen, erg interessant.”

Welke Groten der Aarde hebben jou dit jaar het meest geïnspireerd?

“Mijn drive.. hè hoe zeg je dat ook alweer?” Lachend: “Ik vind het altijd zo hysterisch als mensen zoveel Engelse termen door hun spraak gooien! Maar goed, mijn ‘drive’ is heel diepgeworteld, ik wil graag dat creatieven beter betaald krijgen voor hun werk. Dat is ook een van de redenen dat ik dit vak ben ingegaan om studenten te begeleiden en voor te bereiden op een betere toekomst. Een van de dingen die me dan ook bijgebleven is, is Patreon, een platform dat enkele jaren geleden is opgericht en in korte tijd erg succesvol is geworden. Fans kunnen artiesten via dit platform geld doneren zodat zij werk kunnen blijven maken. Dat loopt soms op tot 20.000 euro per maand!

Misschien denk je: ‘ach, dat zijn van die typische Silicon Valley white-tech men’ die erover praten, maar niets is minder waar! Er stond me toch een bebaarde, absoluut speelse, ADHD-man helemaal uit z’n dak te gaan over hoe hij het platform ooit heeft opgericht, waanzinnig, wát een verhaal.”

En verder?

“Mycelia, the creative passport is een soort blockchain-based paspoort waarop je al je gemaakte werk kunt zetten waarna het getracked-and-traced wordt. Dit werk blijft op deze manier dus beschermd tegen plagiaat, daar komt het in feite op neer. Zodra mensen je werk willen gebruiken moeten ze ervoor betalen. Mycelia is opgericht door Imogen Heap, een van de grote vernieuwers in de music-industry. Ze is een beetje cyborg-achtig en brengt creativity tot een heel nieuw niveau door het samen te brengen met technology.

Hieraan gelinkt, uiteindelijk was de winnaar van een heckathon aan het woord die ook dansbewegingen wilde vastleggen als jouw eigendom. Bewegingen zijn natuurlijk heel moeilijk om via intellectual property te claimen, maar hij heeft het via een soort facial recognition software – maar dan op lichaamsniveau – voor elkaar gekregen. Het algoritme slaat al die bewegingen op en als iemand dit kopieert dan wordt dat dus herkend. Heel interessant, dit hebben we ook ter plekke in werking gezien.”

Nog eentje dan, om er gelijk maar een mooi drieluik van te maken

“Wat ik ook heel erg goed vond waren een aantal professoren die hadden geschreven over hoe je een team in een organisatie klaarstoomt om AI te omarmen. Zij gaven meteen – en dat vond ik heel goed – een keiharde reality check. Wat kost het aan investeringen en wat brengt het vervolgens op? En belangrijker: hoeveel jobs kun je er uiteindelijk mee redden? Dat is niet altijd even goed gegaan dus het waren echt ontluisterende cijfers. Mensen van de assembly line die zes jaar lang in een traject hebben gezeten om in zo’n factory dan dus over te stappen naar een andere job, waarbij ze de machines moeten onderhouden, een beetje moeten bijcoderen enzovoort, uiteindelijk geen salarisverhoging kregen of misschien 0,1%, en slechts 10% heeft uiteindelijk ook echt die baan nu. Echt onwijs ontluisterende cijfers. Dat vond ik ontzettend goed.”

Je bent ook zelf nog het podium opgeklommen, right?

“Yes, ik heb dit jaar twee keer gesproken. Eén keer met de blockchain-gang, maar hierin was mijn rol eigenlijk maar klein aangezien ik een verhaal moest vertellen bij een grote blockchain-game terwijl mensen natuurlijk voornamelijk gewoon die game wilden spelen.” Lachend: “Ik diende meer als gastvrouw.”

“Wat wel erg leuk was, was mijn talk in Germany House welke ging over creative empower via technology. Dat was right up my alley! Ik zat in een heel goed panel met een aantal zeer slimme mensen waaronder een van de coders van creative passport, dus dat was erg interessant.”

Hoe ziet de doelgroep van het event eruit?

“Heel erg divers. Je ziet van die typische, Amerikaanse oude hippies – van die mannen met lang grijs haar in een staart, een beetje een baggy outfit, slippers, die altijd met zo’n linnen tasje rondlopen – echte business-lui die dan wel echt een beetje het gevoel hebben van ‘oeh, ik heb een uitje, we gooien even ons haar los.’ Verder heel veel jonge mensen à la het Silicon-Valley type. Alhoewel het gros van Silicon Valley het volgens mij al wel een beetje gezien heeft inmiddels.

Het is in ieder geval niet hipster-Instagram-Coachella-achtig. Het gaat echt allemaal om de gedachten, het werk, en dat vind ik er ook zo leuk aan. Totaal geen “Selfie!”-niveau, waar ik zelf ook echt ram-neigingen van krijg. Iedereen gaat er gelukkig echt naar toe om heel veel te leren.”

Dus dat wordt volgend jaar weer een trip naar Austin?

“Als het aan mij ligt wel, zeker!”

Thanks voor je tijd, Nathalie!